Aktualności

Policjant zastrzelił konającego psa

Data publikacji 31.07.2009

Policjanci patrolujący teren Nowej Dęby zostali wezwani do potrąconego na krajowej „dziewiątce” psa. Ponieważ lekarz weterynarii mógł przyjechać na miejsce dopiero za kilka godzin, funkcjonariusz podjął humanitarną decyzję o zakończeniu cierpień ciężko rannego zwierzęcia.

Policjanci patrolujący teren Nowej Dęby zostali wezwani do potrąconego na krajowej „dziewiątce” psa. Ponieważ lekarz weterynarii mógł przyjechać na miejsce dopiero za kilka godzin, funkcjonariusz podjął humanitarną decyzję o zakończeniu cierpień ciężko rannego zwierzęcia.

Wczoraj około godz. 23.30, policjanci patrolujący teren Nowej Dęby zostali poinformowani o potrąceniu na krajowej „dziewiątce” psa. Gdy przybyli na miejsce, na środku jezdni w kałuży krwi leżał duży pies. Zwierze nie mogło wstać, rzucało się po jezdni skowycząc.

Funkcjonariusze powiadomili o sytuacji dyżurnego komendy w Tarnobrzegu, który usiłował wezwać na miejsce weterynarza. Gdy okazało się, że lekarz weterynarii jest w terenie i najwcześniej może być w Nowej Dębie o 5 rano, policjanci podjęli humanitarną decyzję o zakończeniu cierpień czworonoga. Jeden z funkcjonariuszy, z broni służbowej oddał w kierunku ciężko rannego psa jeden strzał.

Decyzja policjanta była zgodna z art. 33 pkt 3 „Ustawy o ochronie zwierząt”, który mówi, że: 

W przypadku konieczności bezzwłocznego uśmiercenia, w celu zakończenia cierpień zwierzęcia, potrzebę jego uśmiercenia stwierdza lekarz weterynarii, inspektor Towarzystwa Opieki nad Zwierzętami w Polsce lub innej organizacji o podobnym statutowym celu działania, funkcjonariusz Policji, straży miejskiej lub gminnej, Straży Granicznej, pracownik Służby Leśnej lub Służby Parków Narodowych, strażnik Państwowej Straży Łowieckiej, strażnik łowiecki lub strażnik Państwowej Straży Rybackiej.

 

Orzeczenie lekarza weterynarii potwierdziło słuszność decyzji funkcjonariusza. Weterynarz stwierdził u psa liczne złamania miednicy i kończyn oraz uszkodzenie kości krzyżowej. Obrażenia te nie podlegały leczeniu i były wskazaniem do uśmiercenia zwierzęcia.

Powrót na górę strony